Mindful omgaan met je huilende baby

Het troosten van een ontroostbare baby kan loodzwaar zijn. Huilen roept bij ons vaak sterke reacties op. We voelen de neiging om het direct op te lossen.
 
Heeft de baby honger? Is hij of zij moe? Is er een vieze luier? Heeft het kindje ergens pijn? De emoties die we voelen dwingen ons bijna om actie te nemen. En dat is maar goed ook, want zó beschermt ons brein onze baby.
Maar wat nou als we niets aan de oorzaak van het huilen kunnen doen? En troosten niet lijkt te helpen? Dan voelen we tóch de drang om het op te lossen. Dan kunnen we onmacht voelen, gestrest of gefrustreerd raken, of aan onszelf gaan twijfelen. En als onze eigen emotionele stress toeneemt, is het vaak nog moeilijker om er voor het kindje te zijn.
 
Jonge babies huilen gewoonlijk zo’n twee uur per dag. Maar sommige babies huilen meer dan drie uur per dag. Deze huilbabies hebben soms lichamelijke problemen, maar vaak is er geen duidelijke oorzaak aan te wijzen. Dan kan het helpen om mindful met jezelf en je baby om te gaan.
Als je baby ontroostbaar lijkt, is er één ding dat je altijd kunt doen: de situatie accepteren en er simpelweg voor je kindje zijn. Zo krijgt je baby het signaal dat wat er ook is, het er mag zijn. En ook als dat niet de oorzaak wegneemt, de opgelopen stress krijgt de kans om weg te ebben.
 
In de training Mindful met je baby ontwikkel je de innerlijke ruimte om het huilen van je baby te dragen. Je oefent in het omgaan met eigen emotionele stress en te accepteren hoe het met je kindje is. Daarnaast leer je beter de signalen van je kindje te lezen, waardoor je makkelijker kunt afstemmen op zijn of haar behoeftes. Je ontwikkelt in de training ook je eigen lichaamsbewustzijn waardoor je beter voor jezelf kunt zorgen, en weerbaarder wordt voor stress.
 
Soms kun je gevangen raken in een vast patroon met je kindje. Door mindfulness te beoefenen hoef je niet op de automatische piloot door te zwoegen. Je ontwikkelt het bewustzijn om nieuwe mogelijkheden te zien, en te kiezen om anders met stress om te gaan. Daardoor kun je met nieuwe ogen naar jezelf en je kindje kijken en ontstaat er ruimte om van elkaar te genieten. En soms kun je dan zelfs genieten van het contact, wanneer je kindje huilt.

TIP uit eigen ervaring: één ding tegelijk

Het hoeft ècht niet altijd moeilijk te zijn, zorgen voor mijn dochter. Als ze speelt, hoef ik haar alleen maar veilig te houden. Als ik haar yoghurt voer, hoef ik alleen maar het lepeltje aan te bieden. Als ik haar troost, hoef ik haar alleen maar vast te houden en er voor haar te zijn.

De meeste stress voor mij als ouder, ontstaat als ik zo veel mogelijk tegelijk wil doen. Terugschakelen naar één ding tegelijk, is dan het beste medicijn.

Bijvoorbeeld: even samenzitten met mijn dochter. In tijden van stress gebeurt er ondertussen van alles. Ik ben de dag aan het plannen, kijk of ik het samenzijn nog wat beter zou kunnen doen, probeer daarnaast even m’n berichten te checken, denk van alles over mijn dochter, check of ze al ‘genoeg geknuffeld heeft’ zodat ik verder kan met mijn to-do-lijstje. Ik ben druk-druk-druk aan het werk en mis het hele moment met mijn dochter. M’n lijf doet druk mee, en spant wat extra spieren aan.

Terwijl als ik er even over nadenk, dan vraagt samen zitten niet meer dan… nou ja, gewoon samen zitten, met aandacht voor elkaar.

De onrust op de achtergrond maakt het echter heel onprettig om alleen maar samen te zitten. Die duwt me het liefst voort naar nog drie dingen om te doen.

Wat ik dan kan doen, is vriendelijk te erkennen hoe ik me voel. Ik zak in mijn lijf en neem even een momentje om alles goed te voelen. Ik voel de onrust, maar ook wat er verder in mijn lijf en hoofd gebeurt. Ik voel de aanraking van mijn dochter en krijg vanzelf weer oog voor haar.

‘Één ding tegelijk’ zeg ik dan. Niet omdat het moet, maar omdat meer gewoon niet hoeft. En dan ben ik prompt weer terug in het moment met mijn dochter. ‘Wat heerlijk zo, samen even rusten. Wat een rijkdom, zo’n lief klein meisje op mijn schoot’ denk ik dan.

Het blijft me verbazen: hoe snel stress mooie momenten kaapt, maar ook hoe krachtig mindfulness is. Ik doe één ding tegelijk met aandacht en zonder iets speciaals te doen, wordt het een bijzonder moment.
Net als het volgende moment. En het volgende. ‘Één ding tegelijk’ herhaal ik dan ook maar weer steeds. En ik moet er een klein beetje om lachen.